Yazı Detayı
15 Mart 2019 - Cuma 12:52
 
BABAMA VEDA...
Bülent ERTEKİN
mail.haber111@gmail.com
 
 

Ben; babasını 27/10/2011 tarihinde kaybeden bir oğulum.
Ne zaman ki bir yer de BABAAAA! denilse, sözü dahi geçse yüreğim burkulur, gözyaşlarıma hakim olamam. 
Bugün de ne hikmet ise  işte öyle günlerden bir gün. 
Hüseyin KUTLU abimin, kalemini, ahlakını ve mütevaziliğini çok sevdiğim cesur yürek Süleyman ÖZIŞIK 'ın vefat eden babası için yazdığı duygu yüklü yazısını gönderince bir solukta gözyaşları ile okudum. Yazısını tüm babasını,hassaten bugün vefat eden Salih ve Veysel ZERNEKLİ abimizin biricik babaları Raif ZERNEKLİ amcamıza ve dahi hayatta olup babalarına hizmette, saygıda, hürmette küsur etmemeleri için  Süleyman ÖZIŞIK 'ın yazısını aynen aldım. Hakkını helal et güzel insan.
Gelin şimdi o yazıyı birlikte bir kez daha okuyalım ve mümkünse okutturalım. En önemlisi de DERS/LER ÇIKARALIM.
Buyrun.
.........................

Küçüklüğüme dair hatırladığım tek tük anılarım var. Babamın bana aldığı ilk ve tek pantolonu unutmam mesela...

Siyah, kadife bir pantolondu. 

Gece uyumadan önce ütü tutsun diye yatağımın altına katlayıp koyar, sabah giymek için erkenden uyanırdım. Kaç gün, kaç hafta ya da kaç ay hiç yıkatmadan giyindim, bilmiyorum.

Babam bana bir daha hiç pantolon alamadı.6 oğlunu birden okutan bir memurdu zira. Öyle herkese pantolon alma imkânı yoktu. En büyüğümüze aldığı kıyafetler diğer abilerim arasında sırasıyla el değiştirir, en son bana göre tekrar elden geçirilirdi. 

Çünkü babamın en küçük oğlu bendim. Abilerimin ayak numaraları büyüyüp ayakkabıları eskidikçe bana giydirilirdi. Ayağımdan düşmesin diye ucuna sünger ya da eski çorap tıkılırdı ayakkabının...

12 ya da 13 yaşındaydım sanırım.

Babamın hayata dair sıkıntılarını ilk o zaman anladım. Elimden tuttu, Kars şehir merkezine doğru yürümeye başladık. Ama yolu uzattıkça uzatıyor. "Baba buradan kestirme yol var" dedikçe beni çekiştiriyor, uzun yolu yürümeye devam ediyordu. Kaç kez uyardım bilmiyorum. Son bir kez daha uyarıp, "Ama baba buradan kestirme gidebiliriz" deyince, suratının ortasına yerleşen inanılmaz bir mahcubiyetle tepeme dikilip bana baktı.

"Benim burada bir esnaf amcana borcum var. Dün ödemem gerekiyordu ama ödeyemedim. Beni görürse utanırım. Onun için yolu uzatıyorum" dedi.

Dedim ki herhalde kıyamet kopuyor!

Şimdi geriye dönüp bakıyorum. Babamın bizim için çektiği kahır dolu günleri şimdi daha iyi anlıyorum. 

17 köyde imamlık yaptı benim babam. Ülkenin kıtlık çektiği yıllardı. Gittiği köylerde hayatını minare, mescit ve mezarlık duvarları yaptırmaya adadı. Oğullarını da bu işlerde ücretsiz çalıştırdı. 

Binlerce talebe yetiştirdi, insanlara camiyi sevdirmeyi başardı. 

Biraz deli tarafı da vardı. Sabah namazına gelmeyenleri öğlen ezanından sonra minareden isim isim anons ederdi. Cemaatin çoğu da "Biz camiye daha çok Hoca'nın korkusundan geliyoruz, çünkü ismimizi anons edip bizi rezil ediyor" derdi. 

İstanbul'a taşındığımız yılları hatırlıyorum. Askere gitmeden önce karşısına oturdum. 

"Baba eğer izin verirsen, askerlik dönüşünde geride kalan hayatımı sizin yanınızda geçirmek istiyorum. Benim yanımda yaşlanın. Ne yaşayacaksak beraber görelim" dedim. 

Bu söz aramızdaki bir akit oldu. 

Askerlik dönüşü hayatımı onun ellerine bıraktım. Ev, bark, çoluk çocuk derken 23 yıl aynı çatı altında yaşadık. Bir kez dahi birbirimizin kalbini kırmadık. 

Bir kez dahi "Of" demedim. 

Her dara düştüğümde, her işsiz kaldığımda, her paraya sıkıştığımda, "Merak etme oğlum, senin baban daha ölmedi" derdi. 

Gazetecilik mesleğine başlarken, "Yazdığın her satır annenin namusu olsun. Yazdıklarına leke düşürürsen annenin namusuna leke düşürmüş sayarım ve hakkımı helal etmem" demişti. 

Onu hiç utandırmadım.

Haksız bir dava dışında bir kez olsun tazminata mahkûm edilmedim, tekzip yemedim!

Bir buçuk yıl önce "Hastayım" dedi, ama hastalığının ne olduğunu söylemedi. Aldım, Davut Bayram kardeşimin sahibi olduğu Medivia Hospital Hastanesi'ne götürdüm. Meğer küçük idrarını yaparken canı yanıyormuş da ondan dolayı haya edip bana söylememiş.

Doktorlar, "Prostat kanseri" dediğinde Hadi abimle koridorda birbirimize sarılıp iki küçük çocuk gibi hıçkıra hıçkıra ağladık. 

Yatışını verdiler o gün...

Gidip eşyalarını evden getireyim dediğimde, "Süleyman, seccademi ve Kur'an'ımı getirmeyi ihmal etme" dedi. Herkesin konuştuğu bu fotoğrafı orada namaz kılarken çektim.

Bu hastalığın üzerinden bir yıl geçti. 

Ben uzak bir yerde konferanstayken ardı ardına aradı. Konferans sonrası aradım, "Canım kurban olsun, beni aradın" dedim. "Sol kolum öyle bir ağrıyor ki dayanamıyorum. Davut'tan bir randevu alsana bana" dedi. 

Meğer kanser iliklerine, kemiklerine kadar sıçramış, kemikleri kraker haline dönüşmüş. Bir gece yorganı üzerine çekerken kolu çatlamış. 

Durumun aciliyetini öğrenen Sağlık Bakanımız Sayın Fahrettin Koca devreye girdi ve kendisini Marmara Üniversitesi Hastanesi'ne yatırdık. Başhekim İsmail Cinel ve alanındaki uzman doktorlar elinden gelen her şeyi yaptı.

Kol kırığı ameliyat edildi ama kanserin en ileri safhasına ulaştığı belirlendi. 

Zaten ne olduysa bir ay içinde oldu. O 190 boyundaki iri cüsseli kaya gibi adam bir ay içinde günden güne erimeye başladı.

Henüz fenalaşmamışken Vahap abime, "Bana Süleyman'ı çağır" diye talimat vermiş. Atlayıp gittim. Önce "Bu hastane bana hiç bakamıyor" diye nazlandı biraz. 

Sonra uyudu...

Hak helalliği meselesine girmedi hiç çünkü bütün çocuklarıyla telefonda konuştuğunda, "Hakkım size helal olsun" derdi zaten. Son günlerine doğru durumu iyice ağırlaşmıştı. Dili dönmüyor, gözleri açılmıyordu. 

Son görüşümde, 13 yaşımdayken elimi tuttuğu gibi tuttum serum iğnelerinden mosmor olmuş elini. "Baba vallahi ben hala elini tuttuğun çocuk kadar çocuğum. Hiç büyümedim. Allah aşkına beni şimdi bırakıp gitme" diye yalvardım. 

"Baba canım sana kurban olsun. Baba senin hastalığın bana gelsin. Baba ne olursun hadi aç gözlerini. Bak buradan yürüyerek yine evimize gideceğiz. Hadi kalk benim babam annem seni bekliyor evimizde" dedim.

Dedim ama duydu mu bilmiyorum çünkü hiç tepki vermedi. 

Şehirlerden fırka fırka gelen, hastane önlerinde bekleşen, servis koridorlarını tıklım tıklım dolduran dostlarla beraber ağladık, dua ettik, ama olmadı.

Bir gün sonrasıydı.

"Hani kötü haber gelir belki" korkusuyla oturduğum koltukta öylece sızıp kalmışım. 

Saat sabahın 9.45'iydi herhalde...

Ağabeyim Vahap Özışık aramış, "Süleyman'ı haberdar edin, babam ruhunu teslim etti" demiş. Beni uyandırdıklarında ilk tepkim, "Babam" oldu. Acı haberi verince gayrı ihtiyari iki elimle suratıma vurmuşum.

Bütün sülalesi ve dostlarıyla birlikte babamızı aldık hastaneden, Karacaahmet'teki gasilhaneye getirdik. 6 oğul olarak yan yana ve karşı karşıya dizildik, babamızı yıkamaya başladık. 

Allah adına yemin olsun ki ben babamı ömrü hayatımda böyle güzel görmedim. 

Dersiniz ki arşı aladan üzerine nur yağıyor. Bir beyaz güvercin gibi bembeyaz ve birazdan doğrulup "Beni evime götürün" diyecek kadar capcanlı yatıyordu.

Kimimiz alnından, kimimiz yanaklarından, kimimiz sakalından, kimimiz elinden kimimiz ise ayağından öperek yıkadık ve tek tek vedalaştık.

Babam, benim evimden çıkan ilk cenazeydi. Üç gündür tutuşturulmuş çıra gibi cayır cayır yanıyorum. Meğer ben bugüne kadar "Babam öldü" diyenlerin acısını hiç anlamamış, hissedememişim.

Bir dostun söylediği gibi, meğer baban öldüğünde köksüz kalıyormuşsun. "Yetişin" dediğimde yardımıma koşacak 5 abim ve binlerce akrabam var ama ben kendimi sahipsiz ve kimsesiz kalmış gibi hissediyorum.

Meğer ben babamın elinden tuttuğu yaşta kalmışım da haberim yokmuş.

Sizinle daha önce bir fotoğraf paylaşmıştım. O fotoğrafta da görüldüğü üzere bizde bayramlaşmalar babamın, annemin elini öpüp alnına koymasıyla başlardı. Şimdi bir sonraki bayramı nasıl kutlayacağız, bilmiyorum.  

Sanırım gazetecilik hayatımın en uzun yazısı oldu bu yazı. Hakkınızı helal ediniz. Ama istedim ki bir yandan acımı sizinle paylaşayım diğer yandan da babamla sizin huzurunuzda vedalaşayım. 

Babam için geceli gündüzlü dua eden, cenazesine koşup gelen, vefatından sonra sayısı yüz bini bulan hatimler indiren herkese ama herkese çok teşekkür ederim.

Biz babamı sadece bizim babamız sanıyorduk. Ama gelen mesajlara, gelen telefonlara, okunan dualara ve akıtılan göz yaşlarına bakılırsa, babam herkesin “Ak Sakallı Babası” olmuş da haberimiz yokmuş.

Tanısanız da tanımasanız da babama hakkınızı helal edin ve dualarınızdan eksik etmeyin lütfen. 

“Allah sana rahmet eylesin Ak Sakallı adam. Allah seni, soyundan geldiğin Hazreti Peygamber’e komşu eylesin Seyyid Tahir Hoca” demeniz yeterli…

Amin!

Süleyman ÖZIŞIK

Selam ve dua ile 

 
Etiketler: BABAMA, VEDA...,
Yorumlar
Yazarın Diğer Yazıları
18 Mayıs 2019
ALLAH ’A KARŞI VERDİĞİNİZ SÖZÜ YERİNE GETİRİN.
17 Mayıs 2019
KIRK YILLIK KÂNİ, OLMUYOR YANİ...
16 Mayıs 2019
HUZURA ORUÇLU GİTMEK.
13 Mayıs 2019
MECUSİNİN AFFI VE RAMAZAN AYINA HÜRMET EDENİN DURUMU NASIL OLACAKTIR.
11 Mayıs 2019
ANNENİZE; BUGÜN DEĞİLSE YA NE ZAMAN SARILACAKSINIZ?
09 Mayıs 2019
NEFİS KÖLEMDİR, SEN DE NEFSİN KÖLESİSİN. YANİ SEN KÖLEMİN KÖLESİ OLDUN.
08 Mayıs 2019
İLAHİ HATUN SEN BİLMİYOR MUSUN Kİ, HAYVANLAR ORUÇ TUTMAZ, SEN...
07 Mayıs 2019
İNFAK EDİN!!!
06 Mayıs 2019
KIRMIZI IŞIK VE RAMAZAN 1
03 Mayıs 2019
HÂLÂ O PANO ASILI İSE BİR KEZ DAHA DÜŞÜNÜN SAYIN HOCAM!!!
30 Nisan 2019
GÜNLER PEŞİNDE KOŞARKEN, SAKIN OLAKİ GÜLLERİNİZİ UNUTMAYIN!!!
27 Nisan 2019
YANLIŞ TEPKİ Mİ? YOKSA HASTALIKLI BİR ZİHİN Mİ?
26 Nisan 2019
KADROLAŞMAK MI? YOKSA ADALETLE HÜKMETMEK Mİ? (2)
25 Nisan 2019
DEĞİŞEN TOPLUM DEĞİŞEN DEVLET: TÜRKİYE İTTİFAKINA DOĞRU
24 Nisan 2019
KADROLAŞMAK MI? YOKSA ADALETLE HÜKMETMEK Mİ?
21 Nisan 2019
ONLAR "BİZİZ; BİZ İSE ONLAR. BURASI SİZİN MEDİNE'NİZ...
18 Nisan 2019
DEMOKRASİNİN SAHİBİ MİLLETTİR, NE DERSE O OLUR.
17 Nisan 2019
ACABA SIRADA NE OLA Kİ?
13 Nisan 2019
YA ENSAR OL, YÂDA OSMANLI SEFİRİNİN ARABASININ ATLARINI ÇÖZÜP KENDİLERİ ÇEKEREK SEVİNÇLERİNİ GÖSTEREN LONDRA'LI GENÇLER GİBİ!!!
11 Nisan 2019
TOPUĞUNUZA SIKILAN OY?
10 Nisan 2019
ÖĞRETMENE ÇEVRİLEN SİLAH ......
08 Nisan 2019
HER ŞEY YA BİZZAT GÜZELDİR YA DA NETİCELERİ İTİBARİ İLE GÜZELDİR.
05 Nisan 2019
YENİ GEZİ VE PROVAKATİF EYLEMLERE HAZIR OLUN!!!
04 Nisan 2019
KÖPEKLER VE SALYALARI!!!
02 Nisan 2019
KEDİDİR O, KEDİDİİİİR!!!!
01 Nisan 2019
SEFERLE MÜKELLEF OLANLARA SELAM OLSUN!!!
27 Mart 2019
SİGARA...
25 Mart 2019
MEMUR OLACAKLAR ÖYLE Mİ?
23 Mart 2019
BİDE İSMİ YERLİ OLSA İDİ???
21 Mart 2019
AYASOFYA. BİRAZ SABIR...
20 Mart 2019
BİZ YAPTIK. BU NEDENLE BİRAZDA KENDİMİZE BAKACAĞIZ.
18 Mart 2019
BİZ, SİZİN KİMDEN OY İSTEDİĞİNİZİ ÇOK İYİ BİLİYORUZ.
17 Mart 2019
KİM MÜSLÜMAN?... KİM....
14 Mart 2019
İMECE USULÜ DEFİN İŞLEMİ YAPILIR(!)
12 Mart 2019
SAĞ ELİN VERDİĞİNİ...
11 Mart 2019
DİKKAT!!! +18
10 Mart 2019
YOGO VE FULBRİGHT...
08 Mart 2019
İTTİHAD-I İSLÂM.
06 Mart 2019
İSLAM ORDUSU MU? İSLAM BİRLİĞİ Mİ?
05 Mart 2019
SAVCI 0... ÖĞRETMENLER 1...
03 Mart 2019
SELAM OLSUN TARİHİNİ SEVENLERE...
01 Mart 2019
CAMİYİ KÜTÜPHANE YAPAN ZİHNİYETE...
28 Şubat 2019
KİMİN DERDİ AHİRET OLURSA DÜNYA AYAĞINA GELİR.
28 Şubat 2019
KİMİN DERDİ AHİRET OLURSA DÜNYA AYAĞINA GELİR
26 Şubat 2019
KEŞKE 1980 LERDE YAŞIYOR OLSA İDİK?.
25 Şubat 2019
TÜRKİYE VENEZUELA DEĞİL!!!
24 Şubat 2019
ELİN KURUSUN!!!
22 Şubat 2019
TEZ İHRAÇ EDÜLEEEE...
20 Şubat 2019
YERLİ MALI TÜRKÜN MALI, HER TÜRK BORON KULLANMALI!!!
17 Şubat 2019
UCUBELER YIKILDI. YA CEZALAR???
14 Şubat 2019
ŞÜKÜR NİMETİ ZİYADELEŞTİRİR.
11 Şubat 2019
HALKÇIYIZ!!! EMEKÇİYİZ(!)
09 Şubat 2019
CHP ve ÖTENAZİ.
06 Şubat 2019
KENEVİR...(3)
04 Şubat 2019
KENEVİR VE.....(2)
31 Ocak 2019
ÇOCUKLARIMIZ İÇİN BİR DUAYA NE DERSİNİZ
28 Ocak 2019
KENEVİR VE ..... (1)
25 Ocak 2019
NERDEEE 28 ŞUBAT, NERDEEEE BUGÜN...
22 Ocak 2019
HEPSİ GÜZEL. EKSİK OLAN İSE, SADECE İMAN!!!
20 Ocak 2019
ADI ENGİN. SOYADI... EĞİTİME ATANAN DEĞİL ADANAN BİR GÖNÜL
17 Ocak 2019
BUNLAR KİM Mİ? TABİİ Kİ "ZOMBİLER".
14 Ocak 2019
ÇÜNKÜ BİZ EBEVEYNLERİNİN SÖYLEDİĞİNİ DİNLEYEN SON NESİLİZ...
11 Ocak 2019
11. OCAK. DÜNYA AFFETME GÜNÜ...
04 Ocak 2019
YAŞAYAN,YAŞANILAN, YAŞATILACAK KÖYÜM, İZMİR!!!
Haber Yazılımı