Yalnız Eller

Yalnız Eller Hayatta bazı eller vardır; kimse tutmadığı için üşüyen, kimse dokunmadığı için sessizce yaşlanan... O eller, kalabalıkların içinde bile yalnız kalmayı öğrenmiştir. Bir zamanlar evlat büyüten, alın teri döken, sofralar kuran, yaraları saran o eller, bugün belki bir pencerenin önünde umutla bekliyor. Bir telefon çalsın, bir kapı açılsın, biri "Nasılsın?" desin diye... Yalnızlık, sadece tek başına olmak değildir. Asıl yalnızlık, uzanacak bir el bulamamaktır. Çünkü insanı hayata bağlayan şey bazen uzun cümleler değil, içten uzatılan bir avuçtur. Modern hayat bizi birbirimize yaklaştırırken, gönüllerimizi uzaklaştırdı. Aynı evde yaşayanlar bile birbirinin gözlerine bakmayı unuttu. Oysa sevgi, bir elin diğer ele dokunmasıyla başlar. Şefkat, bir omza konan eldir. Umut ise sıkıca tutulan bir avuçtur. Unutmayalım; bugün yalnız gördüğümüz eller, dün bizim için çalışan ellerdi. Yarın ise yalnız kalan el, belki de bizim elimiz olacak. Gelin, yalnız elleri kaderine terk etmeyelim. Bir yaşlının elini tutalım, bir dostun omzuna dokunalım, bir çocuğun güvenle uzattığı eli geri çevirmeyelim. Çünkü bazen dünyayı değiştiren şey, güçlü bir söz değil; samimiyetle uzatılmış bir eldir. Ve unutmayalım... Bir el, başka bir ele değdiğinde yalnızlık biraz daha azalır, insanlık ise biraz daha çoğalır. Yazar: Fatma Daştan