Dokunmadığımız Hayatlar, Tıklamadığımız Gerçekler.

Dokunmadığımız Hayatlar, Tıklamadığımız Gerçekler. Geçen gün otobüste, kafede, yolda yürürken etrafınıza baktınız mı? Herkes orada ama aslında hiç kimse yok. Kafalar öne eğik, parmaklar ekranda, gözler hiç tanımadığımız insanların kusursuz hayatlarında kayıp gidiyor. Birbirimizin yüzüne bakmayı unuttuk ama birbirimizin profilini ezbere biliyoruz. Soruyorum size: En son ne zaman birini sadece "sesini duymak" için aradınız? Ne zaman bir kahve sözü "bakarız" kelimesinin arkasına gizlenip yok olmadı? Beğenilerin Sahte Cenneti Modern dünya bize devasa bir illüzyon sattı. Binlerce takipçimiz, yüzlerce beğenimiz var diye yalnız olmadığımızı sanıyoruz. Oysa kalabalıklar içinde hiç bu kadar tenha hissetmemiştik. Dijital vitrinlerimizi parlatırken, ruhumuzun tozunu almayı unuttuk. Ekrandaki kalplere boğulurken, yanı başımızdaki kalbin kırıklığını fark edemiyoruz.Bir insanı "engellemek" tek bir tuşla mümkün artık. İlişkileri de böyle tüketiyoruz. Emek vermek zor geliyor, ilk virajda hayatımızdan siliyoruz. Çünkü cebimizde hep yenisinin, "daha iyisinin" alternatifi var sanıyoruz. Yanılıyoruz.Durun ve Fark EdinHayat, kaydırdığınız o ekranların arkasında akıp gidiyor. Kaçırdığımız şey sadece zaman değil; bir insanın gözündeki ışıltı, bir dostun içten sarılışı, sessizliğin içindeki o huzur. Bugün kendinize bir iyilik yapın. Telefonu ters çevirin. Karşınızdaki insanın gözlerinin içine bakın. Onu sadece dinlemeyin, gerçekten duyun.Çünkü günün sonunda elimizde kalan, aldığımız etkileşimler değil, biriktirdiğimiz gerçek sevgiler olacak. Biz ekranları kaydırırken, hayat bizi kaydırıyor. Farkında mısınız? Bedriye Arık Çambel