Aile Bağları, Yaşlılıkta Huzur ve Vicdan Üzerine Bir Değerlendirme

Aile Bağları, Yaşlılıkta Huzur ve Vicdan Üzerine Bir Değerlendirme Ev ve Ruhun Dinlendiği Yer Bir insan, ömrünü verdiği ve hatıralarını biriktirdiği kendi evinde huzur bulamıyorsa; dört duvarı yabancı, kuralları başkaları tarafından konulmuş bir kurumda o huzuru bulması oldukça zordur. Çünkü ev, sadece bir barınak değil; insanın ruhunun dinlendiği, kendini ait hissettiği en özel yerdir. Kan Bağı ve Vefa Kendi evladından, kardeşinden ya da yakınından görmediği şefkati profesyonel bir bakıcıdan beklemek, insanın içinde büyük bir boşluk oluşturur. Kan bağının olmadığı yerde bakım bir görev hâline gelir; ancak vefa ve sevgi görevle değil, gönülle yaşatılır. Vicdanın Denetimi Kurumlarda görev yapan çalışanların nezaketi, emeği ve sabrı elbette çok kıymetlidir. Ancak vicdan, dışarıdan denetlenebilen bir duygu değildir. Bir yaşlının en savunmasız anında ihtiyacı olan şey yalnızca profesyonel hizmet değil; aynı zamanda bir evlat sıcaklığı, bir yakın ilgisi ve samimi bir merhamettir. Toplumsal Değerlerimiz Üzerine Aslında bu durum, toplum olarak aile bağlarımızı ve yaşlılarımıza verdiğimiz değeri yeniden sorgulamamız gerektiğini göstermektedir. Yaşlılarımızın huzurevlerine “mecbur” kalması, çoğu zaman aile içindeki dayanışma ruhunun zayıflamasından kaynaklanmaktadır. Saygının, sevginin ve vicdanın olmadığı bir yerde; mekânın adı ne olursa olsun gerçek huzurdan söz etmek ne yazık ki kolay değildir. Sonuç İnsanın en büyük sığınağı, sevgiyle örülmüş aile bağlarıdır. O bağlar koptuğunda, geriye kalan pek çok şey yalnızca bir “idare etme” yöntemine dönüşmektedir. Ayşegül SARIÇAM BAYRAK İZSAYDER Yönetim Kurulu Başkanı