YAŞADIĞIM HİÇBİR ŞEYDEN PİŞMAN DEĞİLİM!

YAŞADIĞIM HİÇBİR ŞEYDEN PİŞMAN DEĞİLİM! Hadi canım! Nasıl büyük laf, ne büyük iddia! Sen! Evet, evet sen! Bunu söyleyen arkadaşım! Bütün kusurlardan münezzeh misin ki bugüne kadar pişmanlık duymanı gerektirecek hiçbir eylemde bulunmadın? Her türlü eksiklikten, noksanlıktan, hatadan, kötülükten ve acizlikten tamamen arınmış durumda mısın yani? Yoksa kırıp döktüğün şeyleri önemsememe aymazlığının beraberinde getirdiği rahatlıktan mı bu hâlin? Çünkü pişmanlık son derece insani bir tavırdır. İnsana has bir duruştur. Zira insansan pişman olursun. Hadi bir de şöyle söyleyelim: Pişman değilsen insan değilsin. Çünkü insan nisyandır. Yani? Fıtraten unutmaya meyilli, hata yapmaya eğilimli, yanılmaya yatkın, gaflete düşmeye hazır. Pişmanlığın bütün dillerdeki karşılığı olan “keşke” kelimesi Kuran’da insana atfedilerek yirmi üç ayette zikredilirken ve yine insanoğlunun pişmanlığından bahseden on iki ayet varken bu ayak diremen neden? Hadi diyelim niyetin iyi, yaptığın hatalar seni bugünkü sen yaptı da eriştiğin olgunluktan duyduğun memnuniyeti böyle ifade ediyorsun. E bu sefer de meramın maksadını aşmıyor mu? Senin söylediğin söz, “Yunus miskin çiğ idik, piştik elhamdülillâh”a tekabül etmiyor ki iki gözüm. Orada sonsuz tevazu, burada sınırsız kibir… Pişmanlık insanı kendine getirir, özüne döndürür. Pişman olmaktan korkma yahu! Tamam sen gene kuyruğu dik tut ama hiç olmazsa içinden şöyle derin bir nedamet duy. Susman gereken yerde konuştuğun, konuşman gereken yerde sustuğun için; kalman gereken yerden gittiğin, gitmen gereken yerde kaldığın için; hak edenlere değer vermediğin, hak etmeyenleri baş tacı ettiğin için; yapman gerektiği hâlde yapmadığın, yapmaman gerektiği hâlde yaptığın her şey için… Nedamet iyidir, iyi. Düşünen insan işidir. Aman sen, sen ol; büyük lokma ye, böyle büyük büyük laflar söyleme e mi? Sevgi Karaman